بیشترین میزان ویروسی سندرم تنفسی حاد شدید کروناویروس 2 (SARS-CoV-2) در ترشحات خلط و مجاری هوایی فوقانی دیده می شود. بنابراین لوله گذاری، خارج سازی لوله تراشه و اتصال و جداسازی لوله های تنفسی در بیماران مبتلا به ویروس کرونا ممکن است باعث بالا رفتن ذرات معلق در هوا و درنتیجه آلوده شدن لوازم محافظت شخصی و اعضا بدن یا راه هوایی پرسنل و پرستارانی که کار اینتوباسیون را انجام میدهند گردد.
تماس مستقیم و انتشار قطرات ترشحات تنفسی همچنان به عنوان روش غالب گسترش ویروس کرونا شناخته میشود، بنابراین ریسک انتقال ویروس از طریق هوا بسیار بالا میباشد و اقدامات احتیاطی در مراحل تولید آئروسل باید انجام شود.
ویدئولارنگوسکوپی در زمان لوله گذاری به طور ایده آل در بیماران آلوده به COVID-19 برای افزایش فاصله بین چهره اپراتور و صورت بیمار توصیه می شود تا خطر آلودگی را به حداقل برساند.
علاوه بر این، ویدئولارنگوسکوپی نمای بهتری از ورودی گلوتریک را ارائه می دهد و می تواند به پرستاران کمک کند در اولین تلاش اینتوبیشن صحیح را انجام داده و نیاز به تکرار مجدد را کاهش میدهد و همچنین با کاهش زمان اینتوبیشن در کاهش ریسک ابتلای کادر درمان عمکرد موثری دارد.

کاهش ریسک انتشار ویروس کرونا در اینتوباسون با کمک ویدئولارنگوسکوپ video covid titr1
عملکرد مدل های مختلف ویدیولارنگوسکوپ در بیماران آلوده به COVID-19 ناشناخته است زیرا هیچ داده های مقایسه ای، تأیید نشده است.
برخی از تولید کنندگان تجهیزات ویدئولارنگوسکوپی با طراحی و ساخت استایلت یا گاید لوله تراشه (ETT) برای تسهیل لوله گذاری، بویژه در موارد دیفیکالت اقدام نموده اند. با این حال ، دو نگرانی در طول لوله گذاری با دستگاه videolaryngoscope و گاید لوله تراشه در بیماران مبتلا به کرونا وجود دارد.
اول اینکه بیمار ممکن است در طول اینتوبیشن سرفه کند و یک ابر از ذرات حاوی ویروس را از طریق خروج معکوس از لوله تراشه به سمت اپراتورها پرتاب نماید. ثانیا خارج نمودن استایلت پس از لوله گذاری ممکن است خطر آلودگی را افزایش دهد.
در کنار استفاده از تجهیزات محافظتی برای پرسنل و کادر درمان نظیر ماسک و شیلد و لباسهای محافظ، پیشنهاد میشود در زمان لوله گذاری از باکس های محاظ سر بیمار به منظور کاهش خطرات فوق الذکر استفاده گردد تا ریسک انتشار کاهش یابد.

کاهش ریسک انتشار ویروس کرونا در اینتوباسون با کمک ویدئولارنگوسکوپ

در ذیل نمونه واقعی از یک کیس و نحوه عمل ویدئولارنگوسکوپ در لوله گذاری شرح داده میشود.
عمل لوله گذاری با استفاده از یک ویدولارنگوسکوپ کانال دار برای مدیریت یک راه هوایی دشوار در یک زن 31 ساله که مشکوک به COVID-19 است که تحت لاپاروتومی اضطراری با علائم حیاتی ناپایدار را در نظر بگیرید.
کلیه کارمندان درگیر دارای تجهیزات محافظ شخصی مناسب بودند. با نظارت کامل در محل و بعد از 5 دقیقه تنفس اکسیژن با اکسیژن با فلو کم ( 3 لیتر در دقیقه) با استفاده از کانول بینی با ماسک اکسیژن با پوشش دهان و بینی بیمار، القاء بیهوشی با استفاده از زایلوکائین داخل وریدی و فنتانیل آغاز شد. 1.5 میکروگرم بر کیلوگرم ، پروپوفول متعاقبا تزریق میگردد. پس از بیهوش نمودن بیمار لوله تراشه روغن کاری و در دستگاه ویدئولارنگوسکوپ بارگیری می شد و مستقیماً به لوله های تنفسی وصل می شد.
دقایقی بعد ، سر بیمار با یک جعبه پلاستیکی بسته پوشیده میشود تا بدینوسیله بتوانیم از متخصص بیهوشی محافظت نماییم.
ماسک جراحی برداشته شد و ویدیولارنگوسکوپ Marshall با صفحه نمایش متصل به دوربین وارد دهان شد باز شدن گلوتيك در تصویر مشاهده شد و با اولين تلاش لوله گذاری بدون نياز به استايلت يا هر مانوری با موفقيت انجام شد. در حین برداشتن ویدئولارنگوسکوپ ، کاف لوله تراشه بلافاصله باد شد و جفت دوم دستکش اپراتور برای آب بندی تیغه ویدئولارنگوسکوپ مورد استفاده در اینتوبیشن استفاده شد ، سپس حالت تهویه حجمی آغاز شد.
با این حال ، جدا کردن لوله تراشه از کانال جانبی ویدئولارنگوسکوپ گاهی اوقات می تواند چالش برانگیز باشد، به خصوص در داخل جعبه محافظ صورت ، و تمرکز دقیق لازم است تا تماس با دهان و انتقال ویروس بالقوه به حداقل برسد. این رویکرد از مدیریت راه هوایی در بخش بیهوشی ما استفاده می شود و کلیه موارد نشان داده شده و تغییر در ترتیب می تواند براساس تنظیمات محلی انجام شود. در نتیجه ، ما معتقدیم که تکنیک های لوله گذاری تراشه باید از پرسنل محافظت کرده و خطر انتقال ویروسی را از طریق مجاری هوایی جدا نشده کاهش دهد. استفاده از ويدیولارنگوسكوپ مستقيم بدون استيل با تهويه مدار بسته توصيه مي شود تا خطر كاهش آلودگی از طریق هوا را در موارد مشكوك يا تاييد شده ابتلا به COVID-19 به حداقل برساند.